برای دانشجویانم

در همایش دین و شادی مطرح شد

http://jamaran.ir

کدخبر: 489473 ۱۳۹۴/۱۱/۰۵ ۱۷:۱۳:۲۲

http://www.isa.org.ir/images/isavideo/hamayesh-valershtine/Clip_480_5sec_6mbps_h264.mp4

روز گذشته همایش دین و شادی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد و اساتیدی از دانشگاه در این مراسم سخنرانی کردند.....

۹۲ روز سوگواری و ۲۵ روز شادی در سال

در بخش اول همایش که موضوع الاهیات و شادی مطرح شد

سیدمحمود نجاتی حسینی، مدیر بخش جامعه شناسی دین موسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران،

موضوع تقویم دینی غمناکی و شادکامی، الهیات سوگ و الهیات سرور را برای سخنرانی خود برگزیده و سخنانش را اینگونه آغاز کرد:

بحث درباره دین و شادی و دین و غم باید بیشتر در مباحث الهیاتی طرح شود؛ همانطور که دکتر کلاهی اشاره کردند، در کشور ما ثابت شده که دینداران از بی دینان شادترند اما باید ببینیم منظورمان از شادی و دینداری چیست؟ شاید دیندارانی که می گویند شاد هستند، دیندار واقعی نیستند و شادی شان هم شادی واقعی نیست بنابراین لازم است در این حوزه پژوهش های بیشتری صورت بگیرد.

وی ادامه داد:

ما در جامعه ای زندگی می کنیم که در تقویم آن ۹۲ روز، مناسبت سوگواری و ۲۵ روز مناسبت شادی وجود دارد و در تقویم ما نسبت غم به شادی می چربد. یکی از مسائلی که موجب این موضوع شده، بحث تردیدافکنی درباره شادی از منظر فقهی است به این معنا که در تقویم ما خیلی به مناسبت های شادی بها داده نشده است. از طرفی ایران بعد از انقلاب هم یک انقلاب خونین و سراسر جنگ بود بنابراین در چنین شرایطی چگونه می توان پای شادی را به جامعه و دین باز کرد.

وی با اشاره به شادی در قرآن گفت:

تحقیقات من نشان داده از منظر الهیاتی چند واژه مهم در قرآن وجود دارد که با شادی در ارتباط است؛ فرح، سرور، عَشَر، قَرَح و بَطَر.

از منظر جامعه شناسی، شادی دو گونه مثبت و منفی دارد برهمین اساس فَرَح که در قرآن مطرح شده شادی کاذب، منفی و مذموم است. نکته مهم این است که از میان این واژگان فقط دو نوع شادی ممدوح و مثبت است.

بنابراین از منظر الهیات و قرآن دینداران نباید زیاد به دنبال شادی باشند چون در شادی نوعی دنیاگرایی است که فرد را از معنویت دور می کند. البته این نکته را هم مطرح کنم که در قرآن هیچ چیز ایجابی درباره غمناکی پیدا نکردم یعنی در هیچ جای قرآن نیامده بود که غمناک باشید و یا اینکه مومن نباید به دنبال شادی باشد.

این استاد سخنانش را اینگونه به پایان برد:

به عقیده بنده دستورالعملی که در الهیات دینی ما غالب است، عبارت است از اینکه امر دنیایی با شادکامی و امر اخروی با غمناکی مرتبط است، عطش شادکامی در دنیا باید کم شود، دنیا محل سوگ و آخرت محل سرور است.